Algemeen

Penny

Vroeger was ik al dol op paarden en pony’s. Ik heb als klein meisje dan ook een paar jaar pony gereden op de manage en zelfs 2 x pony kamp meegemaakt (papa & mama, dank je wel!). Ik vond het geweldig en tegelijkertijd vond ik het ook heel eng. Heel erg tegenstrijdig eigenlijk. Mijn hart ging uit naar alle dieren en pony rijden leek me geweldig. Echter ik trof het niet zo met de instructeur, hard, direct terwijl ik het toch al zo spannend vond, dus de spanning nam alleen maar toe. Elke week ging ik met pijn in mijn buik naar rijles…. en ondanks dat wilde ik ook niet stoppen. Ik zag mezelf al over het strand galopperen of als Lucky Luke rond rijden, bij wijze van. Ik verdiepte me in paardenrassen, las de Penny keer op keer en uiteraard allerlei paardenverhalen. Op een gegeven moment maakte ik ook mijn eigen paardentijdschrift :-), zie foto hiernaast.

 

GEVOELIG

 

Ik was als klein meisje extreem gevoelig. Nu weet ik wat het is, ik ben gewoon HSP en dat verklaart een hoop, toen ik diverse artikelen 10 jaar geleden tegen kwam, verklaarde dat een hoop. Een echte eye-opener, maar dat terzijde. In ieder geval het moge duidelijk zijn dat dieren en boeken destijds mijn beste vriendjes waren en dat deze manier van instructie mij eerder opbrak als opbouwde. En ineens was daar een instructrice. Veel weet ik niet meer van haar, maar ik weet wel dat ik veel plezier kreeg in pony rijden, meer zelfvertrouwen opbouwde en binnen enkele maanden op de lastigste pony’s van stal reed. Wat de juiste persoon wel niet kan doen. Het was geweldig. Helaas was deze periode van korte duur en kwam er andere instructie waar ik ook niet mee uit de voeten kwam. Uiteindelijk nam de angst weer toe, het zelfvertrouwen af en stopte ik met pony rijden.

 

LIEFDE

 

De liefde voor paarden stopte echter niet, jarenlang als tiener las ik nog boekjes over paarden (o.a. de Bianca serie van Yvonne Brill en de zwarte hengst serie  van Walter Farley) en keek ik tienerfilms over paarden. Nog altijd dromen van ooit galopperen over het strand en door het bos. En daar bleef het bij. Een aantal jaar geleden bij de zolderopruiming heb ik mijn poetsspullen en halsters voor nihil verkocht en deels weggegeven aan de nieuwe Penny generatie. De droom laten gaan…. echte de liefde kwam op mijn pad. De echte liefde, de bijzonder liefde, waar ik zo naar verlangde en pas op latere leeftijd heb mogen vinden. De liefde waar je weet dat je jezelf mag zijn, thuis komt, eerlijk, open, vol vertrouwen en liefdevol. Inmiddels woon ik samen met mijn grote liefde Jan, op zijn boerderij waar hij 5 paarden heeft. En zo bracht de liefde mij ook weer terug bij paarden.

 

VEULEN

En zo gebeurde het, zo maar op 2e Paasdag, werd er een prachtig veulentje geboren in de wei. Een heel bijzondere gebeurtenis om mee te mogen maken. Het was een gelukkige dag, verbonden met de liefde voor het leven. En, mijn hulp was nodig, om de merrie en het veulentje mee v

an de wei naar de stal te krijgen. Zo begon mijn vertrouwen weer te groeien door elke dag te helpen met de merrie en haar veulen. Net zoals het veulen groeide, groeide ik met haar mee in omgang met paarden en vertrouwen bij paarden. Zo mocht ik als eerste haar halstertje aan doen, voetjes optillen etc. Deze ervaring zie ik als een groot geschenk van mijn vriend aan mij. Elke dag was ik in de weer met de paarden van en naar de wei brengen. En ik genoot!

 

EIGEN PAARD

En zo begon de liefde voor paarden weer op te bloeien en het vertrouwen in de omgang met paarden weer te groeien. De eerste stap richting een eigen paard werd nog niet gezet, maar de droom begon al vorm te krijgen. Daarover in een volgend blog meer.

P.S. Ik heb Fleur inmiddels ruim 2 maanden en begin nu met dit blog, vandaar dat de eerste blog posts nog over de aanleiding, zoektocht en eerste ervaringen gaan.

Follow my blog with Bloglovin

Tagged , , , , ,

2 thoughts on “Penny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *